การเวลาพาฉันเวียนวนรักคนคนหนึ่งที่เค้าไม่จริงใจ
มันเป็นเพียงแต่ความหลังที่ทำให้ใจฉันมืดมน ไร้ค่า
บางเวลาที่เหมือนเป็นสุขแต่ใจนั้นยังมีความหมองหม่น
แต่ก็ต้องยิ้มสู้ทุกข์ มีเพียงตัวเราเองที่จะทำให้สุขขึ้น
มาได้ไม่ใช้เค้า เก็บความช้ำในใจนี้ไว้เป็นบทเรียน...

ยอมรับในการที่ไม่มีใครและเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวแล้วหา
ความสุขในตัวเราเอง อันเรืองความรักนั้นถ้าเราต้องการ
แล้วคิดว่าทำให้มีสุข มันอาจจะทําให้เรามีทุกข์ได้ จนลืม
ไปว่ายังมีคนคนหนึ่งที่รักเราจริงและทําทุกอย่างได้เพื่อ
ให้เรามีความสุข ตอนนี้มันยังไม่สายที่หันไปตอบแทนคน
ที่เค้าเลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็กจนโตถึงทุกวันนี้...

น้ำตาแห่งสายฝน

ฝนที่หล่นมาจากฟ้ามันก็เหมือนน้ำตาที่มาจากใจ
ฟ้าที่อ้างว้าง เมื่อเมฆจางหายไป เหมือนสายลม
ที่หลบซ่อนสายฝน เหมือนกับใจฉันที่ต้องวางรักลง
ยุติธรรมแล้วหรือที่หายไปจากฉัน ไม่มีแม้คำเลิกรา
คำว่ารักช่างพูดง่ายดายใช่ไมเธอ แล้วทำไมไม่บอก
เลิก ฉันจะได้ทำใจ ไม่ต้องทุกข์ทนอยู่อย่างนี้ ฉันกลัว
ว่าเธอจะมีใครใหม่ กลัวใครที่เธอรักจะทำเธอเสียใจ
เหมือนที่ฉันเสียใจ ฉันผิดหวังกับสิ่งที่เธอทำกับฉัน
ฉันคงไม่มีความหมายกับเธออีกแล้ว ฉันรักเธอมาก
เท่าไร แต่เธอกลับทิ้งฉันไว้อยู่กับความฝันที่ต้องพัง
ทลาย ฝันไว้เสียสวยงาม แต่แล้วมันก็ผ่านไป ผ่าน
ไปเหมือนสายลมที่ไร้ร่องรอย ความผูกพันไยดี
ความรักที่มีเธอกลับเป็นผู้ทำลาย อดีตที่หวานให้
มันผ่านลอยลับไป วันใหม่จะไม่มีเสียใจหมองหม่น
สิ่งที่เคยซึ้งใจ สิ่งที่เคยสัมพันธ์ อาจจะเคยรักกัน
ผ่านมาแล้วคงให้มันผ่านเลยไป รู้ว่าใจเธอไม่จริงจัง
คงช้ำใจ หากฉันยังไม่ยอมวางรักนี้ลง...

อยากขอบใจสักครั้งหนึ่ง ถึงคนที่เคยซึ้งใจ
สุดท้ายก็จากกันไป และเหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความทรงจำ
อยากขอบใจที่สอนให้ ฝันและใฝ่จนชื่นช่ำ
และสอนให้เจ็บให้ช้ำ ให้จำบทเรียนที่แพงเหลือหลาย
ถ้าหากครั้งนี้ ไม่มีเธอลวงหลอกไว้
ฉันนี้คงงมงายเห็นรักดีเกินไป ไม่มีวันจะรู้
ฉันเจ็บครั้งนี้ ฉันมีเธอเป็นดั่งครู
สอนฉันให้เข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจจริงๆ
ฉันแพ้จนเข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจจริงๆ